Wydział Matematyki i Informatyki Uniwersytetu Łódzkiego

Logistyka z Systemami Informatycznymi

Pionierzy logistyki

Richard Bellman Richard Ernest Bellman urodził się 26 sierpnia 1920 roku w Nowym Jorku, zmarł 19 marca 1984 roku w Los Angeles. Studiował matematykę w Brooklyn College, gdzie w 1941 roku uzyskał stopień BA (uważany za odpowiednik polskiego tytułu licencjata), a następnie stopień MA (magistra) w University of Wisconsin-Madison. W czasie II Wojny Światowej Bellman pracował w Wydziale Fizyki Teoretycznej w słynnym ośrodku badań atomowych w Los Alamos. W 1948 uzyskał w Princeton stopień doktora nauk matematycznych, jego promotorem był Salomon Lefschetz. Bellman był profesorem w University of Southern California i członkiem National Academy of Engineering. W 1979 roku został uhonorowany Medalem IEEE (ang. Institute of Electrical and Electronics Engineers - Instytut Inżynierów Elektryków i Elektroników) za wkład do rozwoju procesów decyzyjnych i teorii sterowania, w szczególności za stworzenie i zastosowanie tzw. metody programowania dynamicznego. Programowanie dynamiczne, mówiąc nieprecyzyjnie, opiera się na podziale rozwiązywanego (trudnego) problemu na podproblemy łatwiejsze do rozwiązania. Podproblemy w programowaniu dynamicznym nie są na ogół rozłączne, ale musi je cechować własność optymalnej podstruktury. Na przykład, chcąc znaleźć najkrótszą drogę z miasta A do miasta B szukamy po kolei optymalnych dróg do miasta B ze wszystkich miast, przez które wydaje się, że możemy przejechać na drodze z A do B. Metodę programowania dynamicznego stosujemy w tzw. algorytmie Bellmana-Forda, służącym właśnie do poszukiwania najkrótszej drogi między dwoma miastami. Na metodzie tej bazuje również protokół RIP - Routing Information Protocol używany powszechnie w Internecie.

Nash John Forbes Nash urodził się 13 czerwca 1928 roku w Bluefield w Wirginii. W czasie swojej szkolnej edukacji John Nash nie dawał swym nauczycielom specjalnych powodów do odkrycia jego matematycznego geniuszu. Był raczej zamkniętym w sobie odludkiem. Nash wygrał konkurs na stypendium w George Westinghouse Competition i został w 1945 roku przyjęty do Carnegie Institute of Technology, początkowo z zamiarem uzyskania tytuł inżyniera chemii. Nash zwrócił jednak uwagę Johna Synge'a - szefa Wydziału Matematyki, który wraz z innymi profesorami z tego wydziału, odkrył matematyczny talent Nasha i zachęcił go do poświęcenia się matematyce. Po ukończeniu studiów w 1948 roku Nash kontynuował swoją edukację w Princeton, gdzie wykazywał zainteresowanie wieloma dziedzinami czystej matematyki, takimi jak: topologia, geometria algebraiczna, teoria gier i logika. Unikał jednak uczęszczania na wykłady preferując samodzielną pracę nad rozwijaniem własnych idei. W 1949 roku podczas pracy nad doktoratem napisał artykuł, dzięki któremu 45 lat później otrzymał, wspólnie z Reinhardem Seltenem i Johnem Harsanyi, nagrodę Nobla z ekonomii (nie przyznaje się nagrody Nobla z matematyki - podobno jest to efekt osobistej urazy, jaką Alfred Nobel chował do matematyka szwedzkiego Gustawa Mittag-Lefflera, z którym przegrał rywalizację o uczucia tej samej kobiety). W tym właśnie czasie Nash opracował matematyczne podstawy teorii gier - wprowadził koncept równowagi w tzw. grach niekooperacyjnych nazwany od jego nazwiska równowagą Nasha. W latach 50-tych Nash pracował w Massachusetts Institute of Technology w Cambridge (słynny MIT), później jako profesor Uniwersytetu Princeton. W 1957 roku poślubił studentkę Alicię Larde. Wynalazł on niemal równocześnie z Pietem Heinem grę planszową hex. Nash cierpiał na schizofrenię paranoidalną, która wcześnie wyłączyła go z życia naukowego. Życiorys Nasha jest głównym tematem książki biograficznej autorstwa Sylvii Nasar pt. "Piękny umysł". Historia jego życia została zekranizowana w 2001 roku w filmie "Piękny umysł" (A Beautiful Mind), w którym główną rolę zagrał Russell Crowe, w rzeczywistości choroba Nasha miała jednak zupełnie inny przebieg niż ten ukazany w filmie.

John von Neumann John von Neumann urodził się 28 grudnia 1903 roku w Budapeszcie, zmarł 8 lutego 1957 roku w Waszyngtonie. Von Neumann pochodził z bankierskiej rodziny żydowskiej. Już jako dziecko odznaczał się niezwykłą inteligencją. Jako sześciolatek potrafił np. z dużą prędkością dzielić w pamięci ośmiocyfrowe liczby. Posiadał fotograficzną pamięć, która pozwalała mu po krótkim spojrzeniu na stronę książki, cytować dokładnie jej zawartość. W szkole średniej był wybitnie zdolnym uczniem i błyszczał swymi matematycznymi osiągnięciami. Swój pierwszy artykuł matematyczny opublikował w wieku 17 lat. Po uzyskaniu matury studiował na kilku europejskich uniwersytetach (ETH Zürich, Uniwersytety: Budapeszt, Getynga, Hamburg, Berlin). W latach 1926-1930 był najmłodszym docentem na uniwersytecie Humboldta w Berlinie. Jesienią 1929 r. został zaproszony przez Oswalda Veblena do Princeton, dokąd w 1930 r. wyjechał i rozpoczął pracę naukową na Uniwersytecie Princeton. Od 1933 r. objął profesurę matematyki na nowo założonym, elitarnym Institute for Advanced Study. Innym znanym wykładowcą tego instytutu był Albert Einstein. John von Neumann wniósł znaczący wkład do szeregu dziedzin matematyki m.in. logiki matematycznej, teorii mnogości, analizy matematycznej, udowodnił twierdzenie min-max. W 1944 r. napisał razem z Oskarem Morgensternem "The Theory of Games and Economic Behavior" stając się twórcą teorii gier. Von Neumann był też autorem pierwszej matematycznie przemyślanej książki z mechaniki kwantowej. Oprócz tego był jednym z pionierów informatyki. Od 1943 r. uczestniczył również w projekcie Manhattan, w ramach którego zbudowano pierwszy efektywnie funkcjonujący reaktor atomowy oraz pierwszą bombę atomową. Z tego czasu pochodzą takie odkrycia jak powstanie pierwszej metody numerycznej rozwiązania hiperbolicznych równań różniczkowych cząstkowych i rozwój architektury komputerowej zwanej architekturą Von Neumanna, która została opisana w 1945 r. w książce "First Draft of a Report on the EDVAC". W 1956 roku otrzymał nagrodę Amerykańskiego Towarzystwa Meteorologicznego za wkład do nauki o meteorologii i rozwój szybkich komputerów elektronicznych do zastosowań meteorologicznych oraz kierownictwo w stworzeniu grupy naukowej, która opracowała pierwszą numeryczną prognozę pogody. Brał też udział w projektach rakiet balistycznych oraz w projekcie budowy bomby wodorowej. Wraz z matematykiem polskim Stanisławem Ulamem był współtwórcą metody Monte Carlo. Interesując się powiązaniami matematyki z biologią stworzył teorię automatów komórkowych mających zdolność samoreprodukcji. Profesor John von Neumann był prywatnie wesołym, lubiącym towarzystwo człowiekiem. Był dwukrotnie żonaty, miał jedną córkę. W jego domu w Princeton odbywały się słynne Princeton-Parties. Von Neumann zmarł 8 lutego 1957 roku po przewlekłej, pełnej cierpień chorobie na raka. Na łożu śmierci przyjął katolicyzm.

Lew PontriaginLew Siemionowicz Pontriagin urodził się 3 września 1908 roku w Moskwie, zmarł 3 maja 1988 roku również w Moskwie. W dzieciństwie Lew Pontriagin, ze względu na problemy finansowe swoich rodziców, uczęszczał do szkoły, gdzie poziom nauki był znacznie niższy niż w innych szkołach moskiewskich. W wieku 14 lat Pontriagin uległ poważnemu wypadkowi, w wyniku którego całkowicie stracił wzrok. Wydawać by się mogło, że wydarzenie to całkowicie przekreśli jego szanse na dalszą edukację. Jednak dzięki poświęceniu swojej matki, która mimo że nie posiadała wykształcenia matematycznego, pomagała synowi w edukacji, czytając mu na głos podręczniki, zapisując wzory matematyczne w jego notatkach oraz dokonując poprawek w jego zapiskach, w roku 1925 Pontriagin mógł rozpocząć studia na Uniwersytecie Moskiewskim. Pierwsze ważne wyniki matematyczne uzyskał Pontriagin już w wieku 19 lat. W roku 1929 Pontriagin ukończył studia i znalazł zatrudnienie na Wydziale Mechaniki i Matematyki Uniwersytetu Moskiewskiego. W 1934 został członkiem Instytutu Stiekłowa, a w 1935 - szefem Katedry Topologii i Analizy Funkcjonalnej w tym instytucie. Do roku 1952 Pontriagin zajmuje się głównie zagadnieniami topologii i algebry uzyskując w tych dziedzinach znaczące rezultaty. Jednak w 1952 roku kompletnie zmienia swoje zainteresowania naukowe poświęcając się zastosowaniom matematyki, zwłaszcza równaniom różniczkowym i teorii sterowania. W 1962 roku Pontriagin opublikował, wspólnie ze swymi studentami V. G. Bołtiańskim, R. V. Gam(k)relidze(m) oraz E. F. Miszczenką, książkę "Matematyczna Teoria Procesów Optymalnych". Książka ta została od razu przetłumaczona i wydana w wersji angielskiej w tym samym roku. Za swą pracę Pontriagin został uhonorowany wieloma nagrodami. W 1970 roku został wybrany wiceprzewodniczącym Międzynarodowego Związku Matematyków (The International Mathematical Union). Jego najbardziej znane odkrycie matematyczne, to słynna zasada maksimum, z której wynika, jak sterować danym układem dynamicznym (np. pojazdem), aby otrzymać wynik optymalizujący zadane kryterium (np. minimalne zużycia paliwa, czas dotarcia do celu itp.)


W biografiach korzystałem z następujących źródeł:

  • Wikipedia
  • Indexes of Biographies - School of Mathematical and Computational Sciences University of St Andrews
  • Encyklopedia Szkolna - Matematyka, Wyd. Szkolne i Pedag.

Ostatnia modyfikacja : 20:51:52, 08-06-2011

.: O Wydziale :.

Historia
Baza dydaktyczna

.: Logistyka :.

Czym jest logistyka
Pionierzy logistyki

.: Studiuj
Logistykę z Systemami Informatycznymi :.

Zasady rekrutacji
Informacje o specjalizacji

.: Varia :.

Do pobrania
Linki
Zadanie